کوتاهی عمر روزنامه‌ها کوتاه‌شدن حيات حرفه‌ای بسياری از روزنامه‌نگاران را به دنبال داشته و اين هم به‌نوبه‌ی‌خود باعث کم‌رنگ‌شدن تلاش برای نوآوری در ژورناليسم ايرانی شده است. گويی محافظه‌کاری پذيرفته‌شده برای استمرار حيات روزنامه در عمل باعث شده که راه بر هرگونه نوآوری در روزنامه‌ها بسته است. نکته‌ی جالب آنجاست که اين ايستايی هم در فرم و هم در محتوا نمود کامل پيدا کرده است. از همين روست که ديرپاترين روزنامه‌ها در ايران محافظه‌کارترين آنها، خواه از حيث فرم و خواه محتوا، هستند.

توقف غيرمنتظره‌ي انتشار «هم‌ميهن» در روزهای اخير فرصتی زودهنگام برای ارزيابی و داوری کارنامه‌ی اين روزنامه و کاميابی‌ها و ناکامی‌هایش فراهم می‌کند. هرچند گردانندگان و دبيران روزنامه فرصت نيافتند تا در عمل و با ارزيابی بازخوردها گام‌هايی بيش‌تر به جلو بردارند. بايد اميدوار باشيم که هم‌ميهن بار ديگر منتشر شود اما بدون ترديد و با يقين می‌توان گفت تجربه‌ی هم‌ميهن در همين شماره‌های اندک نيز تاثيرنوآوارنه‌ی خود را بر مطبوعات داخل کشور خواهد گذاشت.

ژانويه‌ی سال 2007، مرکز توسعه، مفاهيم و آموزه‌ی وزارت دفاع انگلستان گزارش «روندهای استراتژيک جهانی، 2007 – 2036» را منتشر کرد که تاکنون در دو مطلب اين وبلاگ به آن پرداخته‌ايم. در اين گزارش تاکيد می‌شود که گسترش نابرابری جهانی می‌تواند به «احيای نه تنها ايده‌ئولوژی‌های ضد سرمايه‌داری که احتمالاً دارای پيوندهايی با جنبش‌های مذهبی، نيهيليستی يا آنارشيستی است، بلکه به پوپوليسم و تجديدحيات مارکسيسم» (ص.3) منجر شود.

در بخش مستقلی از اين گزارش به ريسک‌های سياسی جهان طی سه دهه‌ی آينده اشاره شده است که در ادامه ترجمه‌ی متن کامل آن ارائه می‌شود.